“Toen ik vijftien was wilde ik van alles worden. Iedere dag had ik wel een ander beroep in m’n hoofd. Op de ene dag wilde ik psycholoog worden. Dan weer gaven mijn taekwando lessen me zoveel energie - ik had inmiddels de blauwe band – dat ik een opleiding tot sportlerares wilde volgen. Of ik wilde het onrecht in de wereld bestrijden.

Op school had ik drama gekozen als keuzevak. Ik vond de lessen hartstikke leuk, maar actrice worden leek me een wereld die onbereikbaar was. Aan het prikbord in de gang op school hing al een tijd een briefje over de auditie voor de serie van Dunya & Desie. Ze waren nog op zoek naar een Marokkaans meisje. Mijn toneellerares en mijn ouders riepen: probeer het gewoon. En ineens was ik Dunya. Ik was er zowaar ingerold! Ik studeer naast mijn werk als actrice trouwens rechten. Ik kan namelijk niet zo goed tegen onrecht en wil daar actief mee bezig zijn.

Eva vertelde me net zo’n soort verhaal. Op haar dertiende zat zij op wedstrijd zwemmen. Voor het leren van de vlinderslag kreeg ze een nieuwe lerares. Toen ze die instructeur voor het eerst in d’r badpak zag, schrok ze zo van het atletisch gespierde bovenlichaam, dat ze een carrière als topsporter gelijk afblies. Via het amateur toneelgezelschap bij de Utrechtse Paardenkathedraal, waar ze bij zat, kon ze deelnemen aan de audities van Dunya & Desie. En geheel tegen haar eigen verwachting in werd ze Desie! Het heeft bij haar nog tot haar 19e geduurd voordat ze echt ging nadenken of actrice wel echt haar vak was. Maar eigenlijk wist ze heel snel het antwoord: een volmondig ‘ja’.

En nu zijn Eva en ik allebei veel film-, televisie- en theaterrollen verder. Voor het eerst sinds een paar jaar staan we weer samen te werken op de filmset. We waren tijdens de eerste repetities wel zenuwachtig of we weer makkelijk in de huid van Dunya & Desie konden kruipen. Maar binnen tien minuten zaten we weer helemaal in onze rol.”

Maryam Hassouni

“Het is een fantastisch avontuur om vijf weken te mogen draaien in Marokko. Zo’n lange tijd werken ver van huis! We hebben ook al veel meer van het land gezien dan ik had verwacht. We zijn al naar Casablanca, Marakkech en de woestijn gereisd. Inmiddels spreek ik ook een aardig woordje Marokkaans. Alhoewel Maryam zelf uit Marokko komt, heeft ook zij soms wel moeite met de taal. Zij komt uit het noorden en hier in het zuiden wordt een heel ander accent gesproken. Heel veel woorden zijn dan ook anders.

Het werken op de set vind ik heerlijk. Je moet als actrice natuurlijk wel heel vaak wachten. Eerst moet de camera worden verplaatst, dan weer moet er iets aan het licht gebeuren. Maar als iedereen aan het rommelen is, staat er altijd wel iemand op de set waarmee je kan kletsen en met wie je kan hangen.

Het valt me op, dat we tot nu toe nog geen echte bloopers hebben gemaakt. We zijn nog niet een keer gestruikeld en verspreken ons heel weinig. Jammer natuurlijk, want dat zijn wel hele smakelijke fragmenten om naar te kijken. Maryam en ik hebben het er al wel eens over gehad om tijdens de opnames een geintje uit te halen met de crew. We hebben het moment er alleen nog niet voor gevonden: tijdens de opnames ben je eigenlijk helemaal niet bezig met keten.

Ook al heb ik al best veel theater- en tv-rollen gespeeld, soms vind ik acteren nog steeds spannend. Maar wat ik me zelf heb aangeleerd, is om mijn zenuwen dan te gebruiken. Op zo’n moment ben ik meer gefocust dan wanneer ik niet zenuwachtig ben. Het gekke is dat onzekerheid soms op de meest rare momenten de kop op steekt, wanneer ik het niet verwacht. Bij een scène bijvoorbeeld, die helemaal niet heel heftig is.

In augustus volgend jaar ga ik acht maanden op wereldreis. Ik kan na deze bijzondere ervaring in Marokko bijna niet wachten.”

Eva van de Wijdeven

“Net als Dunya & Desie zijn Eva en ik heel verschillend. Alleen hebben we in het echt hele andere verschillen dan onze filmkarakters.

Dunya is bescheiden en verstandelijk en Desie is losbandig en emotioneel. Dunya gelooft in de ware. Zij maakt er geen probleem van dat ze door haar familie gekoppeld wordt aan haar Marokkaanse neef. Ze heeft zoiets van: ’ik zie wel, misschien is het wel een leuke jongen’. Desie daarentegen is in de film weer lekker bezig met mannen. Ze werkt in de kapsalon van Maik en is zijn vriendinnetje. Tot ze hem in de steek laat voor haar rijschoolleraar Pim.

De fase waarin Desie zit heeft iedereen op een gegeven moment trouwens wel. Je komt van school af en gaat je afvragen welke keuzes je moet maken en met welke instelling je het leven ingaat. Daarom gaat Desie in de film op zoek naar haar vader.

Alhoewel Eva en ik sinds de serie van Dunya & Desie bevriend zijn, ontdekken we tijdens de opnames nog steeds dingen van elkaar. Ik heb altijd gedacht dat Eva van romantische komedies houdt. Wat blijkt: ze is fan van thrillers! En ze heeft me Apocalypse Now aangeraden, die moet ik nog gaan kijken. Ik ben heel erg fan van Walt Disney. Dat hebben we trouwens gemeen.

Eva geeft heel veel geld uit aan kleding. Als zij de blauwe en de groene schoenen leuk vindt, komt ze altijd met twee paar thuis. Ikzelf kan heel lang niks kopen. En als ik dan geld uitgeef, is het vooral aan technische snufjes: Vespa’s, computers en DVD’s. Of boeken, die verslind ik.

Nog zo’n verschil dat ik tijdens de opnames heb ontdekt: eten is voor Eva d’r hobby. Ik weet niet waar ze al die hoeveelheden laat. Ze verslindt het eten hier in Marokko: pastasalades, kip, salade. Alleen van couscous en de zoete croissants als ontbijt is ze geen fan. Als Eva eet ben ik getuige: ik eet alleen wanneer het nodig is. Eva en ik mogen dan wel heel verschillend zijn, maar we hebben het op de set supergezellig met elkaar. Ik ga haar, als we eenmaal terug in Nederland zijn, enorm missen!”

Maryam Hassouni

“Het filmkarakter van Desie rookt. Ze is iemand die dat wil uitproberen en er vervolgens niet vanaf kan blijven. Bovendien roken haar moeder Monique en diens vriend Jeff ook, dus ze bevindt zich in een omgeving waar de verleiding groot is en waar roken getolereerd wordt. Ik stel me zo voor dat ze misschien wel is begonnen met roken door af en toe stiekem een peuk uit de asbak van d’r moeder te proberen.

 

Ik kan me wel in Desie herkennen. Zelf rook ik ook. Toen ik begon was het nog stoer om te roken, daar was ik heel vatbaar voor. Binnen mijn vriendinnengroep van acht meiden, die ik al heel mijn leven ken, ben ik trouwens in de minderheid: naast mij roken er maar twee. Verder zitten er een paar gezelligheidsrokers tussen.

 

Ik merk dat de generatie onder mij het niet meer stoer vindt om te roken. Dat gevoel wordt in Nederland steeds meer een ding. Ik merk het bijvoorbeeld aan mijn drie jongere broertjes die anti zijn. Van hen mag ik in hun omgeving niet roken, zij vinden het stinken. En mijn oudste broer is vijftien - op die leeftijd rookte ik zelf al.

 

Alhoewel ik wel degelijk verslaafd ben, weet ik dat ik zonder kan. Tijdens de filmopnames van Dunya en Desie in Marokko bijvoorbeeld gebeurde zoveel, dat ik soms vergat om te roken. Net als dat ik soms ook vergat om te eten en te drinken. Maar bijvoorbeeld na een heftige scène, dan had ik een gevoel van ‘hèhè, even rusten’ en dan stak ik een sigaret op. Meestal moest ik overigens na twee hijsen alweer aantreden voor de volgende opnames.

 

Op dit moment wil ik niet al mijn energie steken in een poging om te stoppen. Maar ik stop over drie jaar met roken, als ik vijfentwintig jaar ben. Het is een afspraak die ik met iemand heb, en dat is een goede stok achter de deur. Ik ken mezelf namelijk en ik vind roken heerlijk. Misschien zal ik mijn laatste sigaret niet precies op mijn verjaardag opsteken, maar de grote dag zal ergens in dat jaar komen. Daar hou ik me aan.”

 

Eva van de Wijdeven

 

“Er is één draaidag van Dunya en Desie die ik me nog levendig kan herinneren. Het was ergens in maart en we waren inmiddels zo’n drie weken in Marokko. Net nadat de zon opging werden we van ons hotel in Casablanca opgehaald en reden we naar de kust. We gingen een scène opnemen waarbij een knappe vissersjongen Dunya en Desie uitnodigt voor een vaartochtje.

Toen we op locatie aankwamen, zagen we dat de lokale schippers de zee niet opgingen. Ze vertelden ons dat er een hele sterke stroming was. Maar onze planning was strak, dus we moesten en zouden toch draaien. Naast ons drietjes stapten regisseuse Dana Nechushtan, de cameraman, de camera-assistent, de geluidsman en de lichtman op ons bootje. Een tweede boot werd bemand door andere belichters en een paar vissers. Zij bestuurden onze boot met een touw. En terwijl de boten gevaarlijk heen en weer deinden op de stroming, speelden wij alsof we genoten van het uitzicht en van het Arabische liedje dat de vissersjongen zong. Totdat de tweede boot op die van ons klapte!

Eigenlijk was het bedoeld als een romantische scène, maar we hadden er net zo goed een actiescène van kunnen maken. Ik hoop dat het er door de muziek die eronder gezet wordt alsnog romantisch uitziet.

Ik heb het wel vaker met filmopnames, dat je je pas achteraf realiseert: ‘dat was eigenlijk best link’. Zo moest ik voor de film Offers in een auto Tygo Gernandt onder schot nemen. Voor de scène reden we met zo’n 130 kilometer per uur over de snelweg. Mensen achter ons dachten dat het echt was! Toen we de opnames overdeden, lieten we dus een busje achter ons aanrijden met daarop de tekst ‘dit is film’.

Voor mijn rol in Offers moest ik trouwens ook een keer een sigaret uitdoven. Verder heb ik nog nooit een karakter gespeeld waarvoor ik moest roken. Zelf heb ik nooit de drang gehad om te roken en ik heb het ook nooit stoer gevonden. Maar ik heb er geen bezwaar tegen als andere mensen roken - iedereen moet daarin zelf zijn keuze bepalen. Toch vraag ik me wel eens af of mensen zich er écht bewust van zijn dat het ongezond en gevaarlijk is. Net als ik me af en toe pas achteraf bewust wordt van de gevaren die filmopnames met zich mee kunnen brengen.”

Maryam Hassouni

“Nadat we in maart terugkwamen uit Marokko van de opnames voor DUNYA EN DESIE, had ik in april een maandje vrij om te verhuizen. Direct erna begonnen tegelijkertijd de repetities voor het theaterfestival de Parade en voor het tweede seizoen van VUURZEE, een psychologische thrillerserie waarvan het eerste seizoen vorig jaar op tv werd uitgezonden. 

In alle vier de Paradesteden – Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam – was ik met de Paardenkathedraal te zien in het stuk KASSA. Drie keer per avond speelden we dit humoristische verhaal over hoe het leven werkt achter de kassa. Soms dronk ik nadat het publiek van het festivalterrein was vertrokken nog even een drankje met collega’s, maar meestal racete ik direct na de laatste voorstelling om twaalf uur naar huis. Want om half zes ’s ochtends ging de wekker alweer voor de repetities van VUURZEE. Kamperen op de Paradecamping was er dus jammer genoeg dit jaar niet bij.

De afwisseling van twee rollen geeft me veel energie. Maar het was wel steeds een hele omschakeling: VUURZEE is zwaarbeladen drama, terwijl KASSA juist een feestje was. In de auto onderweg van de filmset naar de Parade had ik gelukkig steeds een uurtje om te slapen en me alvast in te leven in de andere stemming.

De opnames van VUURZEE duren nog tot december. Om alvast een tipje van de sluier te lichten: in seizoen 1 was mijn karakter van Yasmin vermist, maar in het komende seizoen ben ik volop terug. En de rechtszaak tegen het karakter van Peer wordt geseponeerd, dus hij komt vrij. In eerste instantie vroeg ik me een beetje af waarom VUURZEE een vervolg zou krijgen. De verhaallijnen waren namelijk zo mooi afgerond. Maar na het lezen van de eerste, spannende scripts van het tweede seizoen was ik helemaal overtuigd.

Momenteel ben ik naast VUURZEE veel audities aan het doen. Het staat nog niet vast wat ik na december ga doen, maar dat komt wel goed, daar ben ik niet zo bang voor. In maart en april hoop ik dan twee maanden door Vietnam en Indonesië te gaan reizen. Maar als ik dan weer werk heb, stel ik het vast en zeker weer uit!”

Eva van de Wijdeven